Vragen? Bel Allévo

088 110 2800

Of stel hier uw vraag
Allévo staat ook naast Tamara

Mijn werk is extra gevarieerd...

Allévo staat ook naast Tamara

Lees verder
Allévo staat ook naast meneer Hollestelle

“Ik sta versteld van de deskundigheid"...

Allévo staat ook naast meneer Hollestelle

Lees verder
Allévo staat ook naast mevrouw van der Laan

Ik kan op mijn hulp vertrouwen...

Allévo staat ook naast mevrouw van der Laan

Lees verder
Allévo staat ook naast mevrouw van Heemst

Gewoon thuis mijn eigen leven leiden...

Allévo staat ook naast mevrouw van Heemst

Lees verder

Jouw hulp kan het verschil maken...

Alle vacatures
Allévo staat ook naast vrijwilliger mevrouw Scheltema – Lees haar verhaal

van bloemstukjes tot borrelmiddag"...

Allévo staat ook naast vrijwilliger mevrouw Scheltema – Lees haar verhaal

Eline's blog over wijkzorg


Eline Metske is verzorgende-IG en blogt wekelijks over haar boeiende werk bij Allévo. Deze week ‘een lach en een traan’.

Dapper

“Als ik binnen kom, altijd een beetje snel want de volgende cliënt wacht al weer, lacht ze vriendelijk. Ze zit in haar stoel in haar fijne kamer. Ze heeft afasie en apraxie. Praten en handelen zijn moeilijk voor haar. Ze kijkt me aan met een bedenkelijk gezicht. Maar ineens breekt een prachtige lach door. Ze begint haar schoenen uit te doen. Als ik vraag of ik mag helpen zegt ze nee. Of bedoelt ze ja? Na de schoenen begint ze haar panty uit te doen. Opnieuw bied ik mijn hulp aan. Nee zegt ze. Mijn verwarring wordt steeds groter. Als de panty uit is zakt ze achterover in haar stoel met een diepe zucht. ‘Nu jij….’ Inderdaad, ik kom om de steunkousen uit te doen. Eenmaal uitgetrokken wil ik ze weer binnenstebuiten draaien zodat mijn collega morgen ze weer gelijk aan kan doen, maar ze trekt ze uit m’n handen en gooit ze op haar schoenen ‘NEE!’. Enigszins verbouwereerd blijf ik nog even naast haar zitten. En bepeins hoe dapper ze is. Ze kan het niet zeggen, het kost haar de grootste moeite om het zelf te doen maar toch doet ze het. En straks… draait ze zelf haar steunkousen binnenstebuiten. Zeker weten!

Gisteravond stapte ik opnieuw bij haar binnen. Ik werd begroet met een grote lach. ‘Ik kom uw steunkousen uitdoen, maar eerst ga ik wachten tot u zo ver bent’ Een grote lach verscheen op haar gezicht. Ik heb maar naar de tv gekeken ipv hoe moeilijk ze ze uit krijgt. Eenmaal klaar schiet ze in de lach: ‘Nu mag jij’. Ik trek de steunkousen uit en gooi ze met een achteloos gebaar, zonder ze om te draaien, op haar schoenen ‘Juist’ zegt ze. Met een grote lach stap ik naar buiten.”

Vrijgezel

“Bij de volgende cliënt wordt ik met een warm ‘goedenavond’ ontvangen. Ik kom hier om de nachtzak aan de dagzak van de catheter te koppelen. En elke avond vertelt deze meneer dat hij snachts zo slecht kan slapen. Dat hij veel wakker ligt. Dat was vroeger al vertelt hij. ‘Dan na de lunch vielen m’n ogen dicht en zei moeder ga maar een paar uurtjes naar bed’. Want ‘s ochtends stond ik al om 4:30 op het land. Ik heb altijd aangenomen dat moeder, moeder de vrouw betekende. Gisteravond vertelt hij: ‘Je weet toch dat ik altijd vrijgezel ben gebleven? Ik heb altijd bij mijn ouders gewoond en ben na hun dood alleen op de boerderij gebleven’. Ineens vallen een hoop puzzelstukjes op hun plaats. Ik vertel hem dat ik dat niet wist. Deze man is geen simpele boer. Hij weet veel van wat in de wereld gebeurt. Hij heeft een behoorlijke mening. Ook vind hij dat wij veel te hard moeten werken. Hij die zelf dagen lang op het land werkte, in de zomer soms wel 18 uur per dag, vind mijn avonddienst van 6 uur veel te lang. Tja verschil moet er wezen…”

“. ‘Tja’ zegt hij als ik de lamp uitknip, ‘ik ben altijd vrijgezel gebleven dan weet je het wel’. ‘Welterusten’ zeggen we tegelijk. Als ik de deur uit ben denk ik: dan weet ik het wel? Wat dan? Ik heb geen idee. Mijn reis naar huis duurt 50 minuten. Thuis aangekomen weet ik het nog steeds niet. En volgens mij is dat precies wat hij wilde zeggen: ‘hoe ouder we worden, hoe meer we beseffen dat we het niet weten’!”

Zorg met passie…

Wijkzuster Eline vlogt

Graag schrijf ik soms over mijn werk, mijn leven, gedachtes, bekende dingen of onbekende dingen. Ik probeer zo te schrijven dat jij, u en ik onszelf er in kunnen herkennen. We maken allemaal fouten, we vallen, we zijn geweldig, we staan weer op en we gaan weer door. Ik wens u, jou en jullie veel plezier met lezen!

Als ik schrijf over mijn werk doe ik dat met groot respect voor alle clienten bij wie ik kom. Maar vooral ook voor mijn collega’s. Het werk in de thuiszorg is zo divers, zo verschillend, zo mooi, zo kwetsbaar, zo dichtbij, zo gewoon en zo bijzonder dat ik dit graag wil delen. Als een ode aan de clienten en aan mijn collega’s. Collega’s die er altijd te weinig zijn. Door over mijn werk te schrijven hoop ik nieuwe collega’s te laten zien hoe mooi mijn werk is in de diverse thuissituaties. Noem het een soort lobby’en voor mijn mooie vak. In de hoop veel nieuwe collega’s te overtuigen hoe mooi en hoe waardevol je van betekenis kan zijn in de zorg!

Ps. Ik poog zo te schrijven dat uzelf, uw familie, vrienden en mijn collega’s die bij u komen u misschien zullen herkennen. Maar deze herkenbaarheid ontstaat door de betrokkenheid die zij hebben met u als client. Niemand anders zal weten dat dit over u gaat. Niemand anders weet wie u bent, en er zijn specifieke details die ik bewust achterwege laat en/of verander. Meer blogs leest u hier.



Privacyverklaring | Disclaimer | Concept en realisatie door buro111